موش ها و گاو ها!
منابع فلزات سنگین
این عناصر از دو راه کلی زیر به خاک وارد می شوند:
1)هوادیدگی سنگ های معدنی
2)فعالیت های انسانی
منایع آلاینده ناشی از فعالیت های انسان شامل موارد زیر است:
الف) ذوب و استخراج فلزات
ب) فعالیت های صنعتی
ج) رسوبات اتمسفری
د) فاضلاب ها
ه) فعالیت های کشاورزی مثل استفاده از آفت کش های حاوی فلزات سنگین، کود و مواد بهساز خاک و حشره کش
امروزه در اکثر کشور های صنعتی برای غلظت عناصر سنگین حد مجاز تعیین شده است. ولی به علت این که غلظت مجاز این عناصر در کشور های مختلف یکسان نبوده و دامنه تغییرات بین حداقل و حداکثر غلظت گاهی به 100 برابر هم می رسد، این مساله قابل تعمیم نیست. غلظت مجاز چند آلاینده مهم فلزی و دامنه غلظت آنها در خاک در جدول زیر آمده است.
عناصر سنگین در رفتار بیوشیمیایی خود معمولاً از عناصر ضروری تقلید می کنند. مثلاً نیکل از کبالت، کادمیوم از روی، سرب از کلسیم و سلنیم از گوگرد تقلید می کنند.
عوارض سمیت فلزات سنگین در انسان
فلزات سنگین موجب تشکیل رادیکال های آزاد و در نتیجه تنش اکسایشی می شوند. همچنین باعث جایگزینی با فلزات ضروری در آنزیم ها و پیگمان ها می گردند در نتیجه موجب تغییر تنوع زیستی و نامناسب شدن محیط برای رشد گیاه می شوند. از جمله عوارض این فلزات می توان به موارد زیر اشاره کرد:
سلنیوم موجب ناراحتی های گوارشی، شکنندگی ناخن ها، ریزش مو و مشکلات عصبی می شود.
آرسنیک سمی و سرطان زا می باشد.
کبالت در بافت ریه بسیار محلول بوده و موجب آسم، بی اشتهایی و تنگی نفس می شود.
کادمیوم باعث بیماری مزمن ریوی و سرطان و بیماری های ایتای ایتای (در ژاپن) می شود.
محققین در سال 1970 عامل سندرم ایتای ایتای در دهكده ژاپني در كنار رودخانه tintsu مربوط به آبیاری مزارع برنج توسط آب های آلوده به کادمیم تشخیص دادند. اين بيماري دردناك بر استخوان ها و مفاصل زنان پير اثر گذاشته و موجب مرگ تعدادي از آنها شد.
کادمیوم
کادمیوم با مقدار معمول 06/0 تا 1/1 میلی گرم در کیلوگرم متحرک ترین عنصر سنگین در خاک محسوب می شود و برای بیشتر موجودات زنده سمی بوده و میزان آن 20-2 بار بیشتر از سایر فلزات سنگین دیگر است.کادمیوم بیشتر از سایر عناصر واسطه محلول بوده و در خاک به صورت محلول به فرم کاتیون دو ظرفیتی باقی می ماند و پنجمین فلز سمی برای مهره داران و چهارمین فلز برای گیاهان آوندی است.
خصوصیات شیمیایی کادمیوم
کادمیوم در سال 1817 توسط stromeyer هنگام کار بر روی کربنات روی کشف شد. منشا آن از کلمه یونانی کادمیا از سنگ معدن روی به نام کالامین گرفته شده است. کادمیوم یک فلز نرم، جلادار و به رنگ سفید مایل به نقره ای است.
کادمیوم از لحاظ فراوانی شصت و هفتمین عنصر بوده و در همه ترکیبات وضعیت اکسیداسیون آن 2+، با پتانسیل الکتروشیمیایی طبیعی 4/0- نسبت به الکترود هیدروژن و نسبتاً بی اثرتر از روی است. شباهت بین کادمیوم و کلسیم در اندازه یون آنهاست.
کادمیوم در محلول های بازی نامحلول بوده و در اسید کلریدریک و اسید سولفوریک حلالیت کمی داشته و در اسید نیتریک نسبتاً محلول است. نمک های کادمیوم با بنیان های اسید قوی به راحتی در آب حل می شوند.
سولفید ها، کربنات ها، هیدروکسید ها و فلوریدها حلالیت کمتری دارند.
کادمیوم با یون های هالوژن تشکیل کمپلکس داده و کمپلکس های کادمیوم پایدارتر از کمپلکس های روی هستند. برخی از ترکیبات کادمیوم رنگی ( قهوه ای، قرمز، زرد ) و برخی فاقد رنگ هستند.
منابع کادمیوم
غلظت متوسط کادمیوم در پوسته زمین حدو 1/0 میلی گرم در کیلوگرم می باشد که معمولاً همراه با مواد معدنی دارای فسفر و روی دیده می شود. مقدار متوسط کادمیوم 4/0 میلی گرم در کیلوگرم می باشد و در خاک های غیر آلوده مقدار آن 06/0 تا 1/1 میلی گرم در کیلوگرم است. در خاک های آلوده مقدار کادمیوم فراتر از 160 میلی گرم در کیلوگرم بوده و در خاک های اطراف کارخانجات ذوب فلزات از این مقدار هم بیشتر است(بای بوردی م.1384).
در خاک های کشاورزی مقدار کادمیوم کمتر از یک میلی گرم در کیلو گرم بوده و مقادیر بیشتر از این در خاک های کشاورزی که استفاده طولانی مدت از کود های فسفری و لجن فاضلاب داشته اند مشاهده می شوند.
برای اطلاعات بیشتر---توجه توجه---فقط اطلاعات بیشتر و نه اینکه در روزنامه ای،جایی بدون آوردن نام پدید آورنده ی مطالب فوق از آنها---اصل مطلب را در زیر می توانید پیدا کنید...امیدوارم این دفعه مانند مورد قبل نشه...
